Το μανιφέστο του κλανιάρη

Και γιατί κυρίες και κύριοι, εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, να μην μπορώ να κλάσω μπροστά σας; Να μην μπορώ να επιτελέσω μια βιολογική λειτουργία του οργανισμού μου μπροστά σας, με κάθε – πάντοτε και βεβαίως – σεβασμό προς το πρόσωπό σας. Μήπως θεωρείται προσβολή προς το καθόλα αξιοπρεπές παρουσιαστικό σας ή μήπως προς το προσωπείο σας; Το δικό σας και αυτό που μου φορέσατε. Το δικό μας. Του πολιτισμού μας του ψεύτη. Ενός υποκριτή ολκής. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως το δήθεν που μυρίζει η κάθε σας ανάσα, βρωμάει περισσότερο από όλες τις κλανιές μου; Τις δικές μου και εκείνων που θεωρήσατε περιττούς στο άνομο κοινωνικό σας συμβόλαιο.

unnamed

Γιατί αγαπητοί μου συνεργάτες, συνάδελφοι, συγκρατούμενοι, με εξαναγκάζετε σε διάλειμμα εκ της θεάρεστης εργασίας μου, σε βόλτα ύποπτη προς την τουαλέτα προς εκπλήρωση μιας εκ των βασικών αναγκών, μιας εκ των γενεσιουργών λειτουργιών του εντέρου μου; Γνωρίζετε ότι αν το απλώσω θα ξεδιπλώσει 1,5 μέτρο απόλυτου φιλότιμου παρά την ασεβή χρήση στην οποία το υποβάλλω; Μια ασεβής χρήση σε μορφή fast food, επιβεβλημένη υπό τις προσταγές της σύγχρονης αγοράς εργασίας, του σύγχρονου καταναλωτικού μοντέλου. Όλα στη λογική του fast food, όλα στη λογική του fast forward. Πού να χωρέσει σε τόση βιασύνη, το μεγαλειώδες πάγωμα του χρόνου που προκαλεί μια κλανιά; Πού να χωρέσει το φυσιολογικό μέσα σε στοίβες υποκρισίας;

Κι εσείς υπέροχοι συγγενείς μου, μήπως ξεχάσατε τα γέλια σας σαν έκλανα στους πρώτους μου μήνες; Είχε μήπως άλλη μυρωδιά τότε η εξαέρωσή μου; Είχε άλλη ακουστική ο βεβιασμένος πλέον πρωκτός μου; Γύρω στα τρία μου, εκεί που αποφασίσετε να βάλετε τα πρώτα όρια για να κοινωνικοποιηθώ, να μην αποκληρωθώ εκ του κοινωνικού ιστού, μήπως σκεφτήκατε τα δεινά που κόμιζε το όχι σας; Αν σας έλεγα τώρα για τον «πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας» φαντάζομαι πως θα με κοιτούσατε με αμηχανία, ωσάν να έκλανα στη μούρη σας. Λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω αλλά έχω σκεφτεί άπειρες φορές να σας κλάσω βροντερά και περήφανα. Ακριβώς εκεί κάπου μεταξύ γαλοπούλας και βασιλόπιτας, στις υποχρεωτικές όσο κι ανούσιες οικογενειακές μαζώξεις.

Τότε, στο νησί, εκείνο το βράδυ με φεγγάρι, ήθελα ξέρετε να χορέψω με τη γύμνια μου μονάχη συντροφιά μέσα στη θάλασσα. Κι όμως… «Τι θα πει ο κόσμος;». Με ντύσατε από τα πρώτα μου βήματα. Με βουλώσατε εγκεφαλικώς και πρωκτικώς. Με ντύσατε με ενοχές, συσσωρευμένους θυμούς, σιωπές και αράχνες κάτω από το χαλί. Μια αυτοεικόνα καθ’ ομοίωση μιας πανομοιότυπης ανθρώπινης αγέλης. Μια αυτοεικόνα χωρίς εαυτό. Χωρίς το ιερό δικαίωμα στο κλανίδι.

Σε όλους εσάς, γονείς, συνάδελφοι, αδέλφια, συγγενείς και λοιποί τεθλιμμένοι καθωσπρέπει συμπολίτες μου. Σε όλους εσάς αφιερώνω την τελευταία αποψινή μου κλανιά. Σε όλους τους άλλους. Σε εσάς που πνίγεστε από όσα θεριεύουν μέσα σας, σας καλώ σε μία παλλαϊκή, γεμάτη αγωνιστικό παλμό, κλανιά!

ΥΓ: Συμπέρασμα των τελευταίων 10 λεπτών: ακόμη και η Microsoft (βλ Word) δεν αναγνωρίζει το ιερό δικαίωμα στην κλανιά, καθώς τη θεωρεί ανορθόγραφα. «Προσθήκη στο λεξικό» λοιπόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s