Υμηττός

umittos_blog

[Αναδημοσιεύση της ερωτικής ιστορίας του Angry Calgonit στο αφιέρωμα του enfo.gr]

Ο απόηχος της πόλης έμοιαζε να τον γαληνεύει. Πόσο έντονη αντίφαση… Μια πόλη που σε πνίγει μέσα σε μια πολυπληθή μοναξιά, τώρα να σε μαγεύει με την αφ’ υψηλού όψη της και τον αποκαμωμένο ήχο της. Εκεί, στον Υμηττό επέλεγε να ζει τη δική του μοναξιά. Ένα από τα λίγα πράγματα που δεν είχε καταφέρει ακόμη να του κλέψει κανείς. Ήταν ερωτευμένος με τους ήχους του αέρα, όπως αυτός στροβιλίζονταν στα βράχια. Του άρεσε να κλείνει τα αυτιά του στον απόηχο της καθημερινότητας και να συγκεντρώνει όλες του τις αισθήσεις, όσες τουλάχιστον είχαν ακόμη μείνει ενεργές, στη γοητεία αυτού του βουνού. «Μα είναι δυνατόν να είμαι ερωτευμένος με έναν τόπο;» Κι όμως όλα τα συμπτώματα είχαν ήδη διαγνωστεί. Η εσωτερική έξαψη που σε κατακλύζει μέχρι το λαιμό. Η αίσθηση οικειότητας, γαλήνης και ζεστασιάς. Η ανάγκη να δώσεις την ψυχή σου ακόμη κι αν ισορροπείς σε τεντωμένο σκοινί. Αν έκανε μέρες να βρεθεί στον ανηφορικό, γεμάτο στροφές δρόμο που οδηγούσε σε εκείνο το ξεχασμένο καταφύγιο, ένοιωθε αφόρητο το κενό της απουσίας.

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Ο Κωνσταντίνος ήταν ερωτευμένος με τον Υμηττό. Ένας έρωτας από εκείνους που δεν σε προδίδουν. Ή ακόμη πιο σημαντικό, από εκείνους που δεν πρόκειται ποτέ να προδώσεις εσύ. Δεν τον είχαν φθείρει οι έρωτες που τον άφησαν. Είχε σιχαθεί τον εαυτό του για τους έρωτες που ξεπούλησε ο ίδιος με μια παροιμιώδη πάντα ευκολία. «Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα… Μακάρι να είχα ξεπουλήσει τους έρωτές μου ελαφρά τη καρδία… Ήταν πάντα ο φόβος! Εκείνος ο απροσδιόριστος όσο και σαρκοβόρος φόβος του εαυτού μου. Έπρεπε πάντα να είμαι ειλικρινής, πάντα να δίνω κάθε ικμάδα της ψυχής μου. Πώς να φανταστώ πως κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα δυνατό; Ή μάλλον δεν είναι δυνατόν για πάντα…; Μόλις ανακάλυπτα ότι κρατούσα λίγη ψυχή για μένα έφευγα. Μια προδοσία. Μια προδοσία για εκείνες και κυρίως για μένα».

Τον διέκοψε ο βρόγχος ενός από τα αυτοκίνητα που ολοένα και πληθαίνουν τις Κυριακές στον Υμηττό. Όλοι διψούν για απόδραση… Απόδραση από τι; Γιατί ζητάμε όλοι με αγωνία τη φυγή; Ποιο είναι εκείνο το κελί που μας κρατά περιορισμένους και προσπαθούμε καθημερινά να διαρρήξουμε; Η πόλη, οι φρενήρεις ρυθμοί της ζωής μας, το άγχος της επιβίωσης, τα οικογενειακά βάρη, οι αποτυχημένες σχέσεις μας, τα λάθη του παρελθόντος χέρι – χέρι με την αγωνία του μέλλοντος. Μαλακίες! Τίποτα από όλα αυτά δεν συνιστά τα κάγκελα του κελιού. Αυτά είναι φτιαγμένα από ένα και μόνο υλικό: τον εαυτό μας! Από αυτόν προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Αυτός είναι ο αντίπαλος και ο σύμμαχός μας. Ο εαυτός μας καθορίζει την πραγματικότητα που αισθανόμαστε να μας πνίγει. Τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό μας.

 

Advertisements

3 thoughts on “Υμηττός

  1. Pingback: Το μπλέ κουτί | part II

  2. Pingback: Μια κλισέ ιστορία | Αναγεννημένη

  3. Pingback: Περί Βαλεντίνων | ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s