Θα γράψω για σένα…

Θα γράψω για σένα σαν να μη σε γνώρισα ποτέ… Σαν μην μπήκα σε εκείνο το δωμάτιο, να μην καθάρισα εκείνο το μανταρίνι, να μην σου χάιδεψα ποτέ το γυμνό σου κεφάλι. Θα γράψω για σένα, με την αγωνία να μην μου θυμίζει τίποτα πως γράφω. Θα γράψω τρέμοντας, μήπως και πάει και χωθεί το κεφάλι εκεί που μυρίζει μονάχα η υγρασία των υπογείων της ψυχής μου. Θα γράψω για σένα χωρίς εμένα… Χωρίς αυτόν που έγινα με τα φτιασίδια από έναν κόσμο βαρύ και ψεύτικο. Από έναν κόσμο γεμάτο ρόλους, σκηνογράφους, σενάρια και φωτισμούς.ImageΘα γράψω για σένα στα σκοτάδια. Εκεί που γαλήνεψε η απουσία σου, το αντίο σου. Θα γράψω για σένα, χωρίς δάκρυα. Τουλάχιστον χωρίς εκείνα που έμαθα να χύνω για να μου κρατούν με συμπόνια το χέρι. Θα γράψω για σένα στη σιωπή, θα γράψω για σένα με σιωπή και λόγια στεγνά. Η ομορφιά δεν έχει θέση εδώ. Μονάχα η αλήθεια. Αυτή που ξέχασα. Αυτή που έθαψα. Αυτή που δεν έμαθα ποτέ. Αυτή που κρύβεται στα τριξίματα της ξύλινης σκάλας. Θα γράψω για σένα, χωρίς αναγνώστες. Χωρίς στόχο ναρκισσισμού. Χωρίς κοινό…

Θα γράψω για σένα… Για σένα που δεν έμαθα να αγαπώ. Για σένα που απλά αγάπησα, χωρίς γιατί και αποδείξεις. Για σένα… Τον φόβο στις νύχτες με πυρετό, στις νύχτες με ένα ρολόι κολλημένο και μένα κρυμμένο πίσω από το παιδικό μου κρεβάτι. Θα γράψω για σένα με την ίδια αφέλεια, με την ίδια άγνοια που θα έγραφα για όλα τα άγραφα, τα αληθινά του κόσμου. Αυτού που φτιάξαμε κι αυτού που υπάρχει. Θα γράψω για σένα ψάχνοντας εσένα κι όχι εσένα που ‘φτιαξα.

Θα γράψω για σένα που ξέχασα. Για σένα που θυμάμαι. Για σένα που ξεπηδάς αιωρούμενος ανάσκελα ανάμεσα στις ρωγμές της κανονικότητάς μου. Για σένα που τρυπώνεις στα μάτια, στο μέτωπο ενός σκυλιού. Στους άντρες που θαύμασα, στις γυναίκες που ερωτεύτηκα. Θα γράψω για σένα, χωρίς εσένα. Θα γράψω για έναν απόντα, έναν χαιρετισμό ανείπωτο, ένα αντίο νεκρό, ένα αντίο που του στέρησαν τον χρόνο, τον τόπο, τη στιγμή, τα όνειρα. Ένα αντίο σε σεντόνια κοιμώμενα, εφηβικά και αφελή, κι όχι σε νεκροσέντονα, όχι εκεί που του έπρεπε. Ένα αντίο υποφερτό, μα όχι ανεκτό. Όχι αληθινό.

Θα γράψω για σένα, λέγοντας ψέματα. Ακόμη μια φορά λέγοντας ψέματα. Μη μου θυμώσεις. Τον φοβάμαι τον θυμό σου, μα ειλικρινά δεν την αντέχω, δεν την ξέρω την αλήθεια. Σου ορκίζομαι πως προσπαθώ. Σου ορκίζομαι πως υπάρχουν μέρες και χρόνια ολάκερα που κρύβομαι από δαύτην. Σου ορκίζομαι στα αλήθεια, πως δεν κατάλαβα ποτέ τι είναι αληθινό. Όλα θολά και δισυπόστατα. Όλα κρυφά και φανερά. Όλα ντροπή και έπαρση. Όλα γενναία και φοβισμένα. Όλα εσύ και η απουσία σου. Όλα εσύ και ο φόβος σου. Όλα εσύ και τίποτα. Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Σαν να μην υπήρξα ποτέ πριν από σένα. Σαν να γεννήθηκα και πέθανα μετά το αντίο.

Και πώς θα ζήσω μου λες; Γεννημένος δυο φορές και νεκρός ακόμη μία; Πώς; Θα γράψω για σένα χωρίς να αντέχω άλλο… Σιωπή!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s